Αναδάσωση και βιοποικιλότητα

Σκοπός της αναδάσωσης μιας περιοχής, πέρα από την προστασία από τη
διάβρωση, τον έλεγχο του υδατικού ισοζυγίου4
την ποιότητα του τοπίου, τη
διατήρηση του O2 και CO2 της ατμόσφαιρας σε ικανοποιητικά επίπεδα, πρέπει
να είναι και η αύξηση της βιοποικιλότητας, η οποία εξασφαλίζει τη δημιουργία
υψηλής και σταθερής ποιότητας ενός οικοσυστήματος.
Όταν σε μία αναδάσωση γίνει πολύ πυκνή φύτευση με τη χρήση ελάχιστων
ειδών δένδρων τότε δημιουργείται ένα σχετικά ομοιογενές περιβάλλον, το
οποίο είναι πρακτικά εχθρικό για πολλά είδη άγριας πανίδας. Αντίθετα, όταν
σε ένα δάσος η φυτοκοινότητα είναι πλούσια με τη ύπαρξη υπορόφου,
μεσορόφου και ανωρόφου σε συνδυασμό με διάκενα ευνοείται η ανάπτυξη
της πανίδας.
Είδη της άγριας πανίδας, όπως είναι ο λαγός και πολλά είδη τρωκτικών,
πτηνών και ερπετών προτιμούν βιοτόπους με πολύπλοκη δομή
φυτοκοινότητας που βρίσκεται στα πρώτα στάδια διαδοχής. Όταν επιλέγονται
φυτικά είδη, όπως είναι η χνοώδης δρυς (Quercus pubescens), η φτελιά (Ulmus
campestris), το σπάρτο (Spartium jungeum) ή η δενδρώδης μηδική (Medicago
arborea) μπορεί να βελτιωθεί η ποιότητα και να αυξηθεί η παραγωγή τροφής
για τα φυτοφάγα ζώα. Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση αυτού του
πληθυσμού των ζώων και στη συνέχεια των αρπάγων5
τους.

0Shares